THE WALL
The world was so loud when the unrest in Iran felt convenient.
It made sense to be anti-war.
It made sense to call out the invasion of another country.
It makes less sense to keep watching and keep talking about things when it no longer fits within your narrative. It's easier to complain about the price of gas, talk about the physical appearance of national soccer players and diplomats.
Now that ordinary people are being hanged and publicly executed, now that civilians flood the streets with empty hands to keep this barbaric regime from killing more of our youth, now that people get murdered for simply existing, for simply wanting to be able to afford food, to not have their electricity and water cut off in the middle of summer, you've turned away.
You've turned away. You've gone blind. You've gone silent. You've forgotten about us.
But we won't.
We will never forgive.
We will never forget.
جهان زمانی بسیار پرصدا بود که ناآرامیهای ایران با روایتش همخوانی داشت.
آن زمان، مخالفت با جنگ منطقی بود.
محکوم کردن تجاوز به یک کشور دیگر منطقی بود.
اما وقتی حقیقت دیگر در چارچوب روایت شما نمیگنجد، ادامه دادن، تماشا کردن و حرف زدن دیگر چندان آسان نیست.
حالا راحتتر است که از قیمت بنزین شکایت کنید؛ درباره ظاهر بازیکنان تیم ملی فوتبال یا دیپلماتها صحبت کنید.
اکنون که مردم عادی را به دار میآویزند و در ملأعام اعدام میکنند؛
اکنون که غیرنظامیان با دستهای خالی به خیابانها آمدهاند تا این رژیم وحشی را از گرفتن جان جوانان بیشتری بازدارند؛
اکنون که انسانها تنها به جرم زنده بودن، تنها به جرم خواستنِ یک زندگی آبرومند، توان خرید نان، و قطع نشدن آب و برقشان در گرمای طاقتفرسای تابستان کشته میشوند...
شما روی برگرداندید.
روی برگرداندید.
چشمانتان را بستید.
سکوت کردید.
ما را به فراموشی سپردید.
اما ما نه.
ما هرگز نخواهیم بخشید.
ما هرگز فراموش نخواهیم کرد.
For me, time seems to have come to a standstill.
Everything seems to be frozen, unmoving, and deeply laced with pain.
After January, nothing is the same to me anymore. The colors have lost their vibrance. Music has lost its joy. The air feels stale.
The only thing that has remained is this deep, viscous anger, simmering in the depths of my gut, ready to set everything on fire.
Anger at the world for resuming its way of living and moving forward. How can the entire planet just keep on going forward when 40,000 of its children were wiped from its embrace in just two days?
Nothing is normal. Nothing is the same. Not for us.
We will not forgive.
We will not forget.
برای من، انگار زمان از حرکت ایستاده است.
همهچیز منجمد به نظر میرسد؛ بیحرکت، خاموش، و آغشته به درد.
از دی به بعد، دیگر هیچچیز برایم مثل سابق نیست. رنگها درخشش خود را از دست دادهاند. موسیقی دیگر شادی گذشته را ندارد. هوا سنگین و بیروح است.
تنها چیزی که باقی مانده، این خشم عمیق و غلیظ است؛ خشمی که در اعماق وجودم میجوشد و آماده است همهچیز را به آتش بکشد.
خشم از جهانی که به زندگی عادی خود بازگشت و به حرکت ادامه داد. چگونه ممکن است تمام این سیاره به مسیر خود ادامه دهد، وقتی در عرض تنها دو روز، چهل هزار تن از فرزندانش از آغوشش ربوده شدند؟
هیچچیز عادی نیست. هیچچیز مثل قبل نیست.
دستکم برای ما.
ما نه می بخشیم و نه فراموش میکنیم.
This Mother's Day, we celebrate the mothers who had to say goodbye.
The mothers who left their home behind.
The mothers who watched their children flee.
The mothers who saw their children bleed.
We will always remember your faces, your cries, and your love, and we will always and forever celebrate your strength and perseverance.
No one in this world will ever be able to pay you the debt you’re owed.
This Mother’s Day belongs to you.
در این روز مادر، ما مادرانی را گرامی میداریم که مجبور شدند خداحافظی کنند.
مادرانی که خانهشان را پشت سر گذاشتند.
مادرانی که فرار فرزندانشان را تماشا کردند.
مادرانی که خون فرزندانشان را دیدند.
ما همیشه چهرههایتان، فریادهایتان و عشقتان را به یاد خواهیم داشت، و تا ابد قدرت و پایداری شما را گرامی خواهیم داشت.
هیچکس در این دنیا هرگز قادر نخواهد بود دِینی را که به شما دارد ادا کند.
این روز مادر، از آنِ شماست.
In January, we asked, no, we begged the world to talk about the protests that happened all over Iran.
We begged you to cover the massacre that was committed against Iranian civilians by the IRGC, but you were silent.
Now, the world asks us for evidence when we talk about the 40,000 human beings that were killed in two nights and jumps at the chance to call it fake news when the evidence is provided. All because there was no coverage when we begged for it.
If you're actually looking for evidence, the videos, the pictures, and the names of the murdered are there. You just need to be able to put your bias and hatred aside for a brief moment to be able to clearly see the extent of the trauma and brutality.
در ژانویه، ما از جهان خواستیم_ نه٬ التماس کردیم_ که درباره اعتراضاتی که در سراسر ایران رخ داد صحبت کند.
از شما خواستیم کشتاری را که توسط سپاه پاسداران علیه غیرنظامیان ایرانی انجام شد پوشش دهید، اما شما سکوت کردید.
اکنون٬ وقتی که ار ۴۰ هزار انسانی که در عرض دو شب کشته شدند صحبت میکنیم٬ جهان از ما مدرک میخواهد و به محض ارائه شواهد، با اشتیاق آن را «اخبار جعلی» مینامد.
همه اینها به این دلیل است که زمانی که ما التماس میکردیم، هیچ پوششی وجود نداشت.
اگر واقعاً به دنبال مدرک هستید، ویدیوها، تصاویر و نامهای کشتهشدگان وجود دارند. فقط کافی است برای لحظهای کوتاه، تعصب و نفرت خود را کنار بگذارید تا بتوانید عمق این فاجعه و خشونت را به وضوح ببینید.
The Iranian civilians have not had access to the internet for 48 days now.
If the people are happy with the ceasefire and are safe, why hasn't the Islamic Regime given them access to the internet?
The answer is simple, it's during these blackouts and silent periods when their most heinous crimes are committed.
شهروندان ایرانی ۴۸ روز است که به اینترنت دسترسی ندارند.
اگر مردم از آتش بس راضی هستند و در امنیت هستند، چرا رژیم به آنها دسترسی به اینترنت نداده است؟
پاسخ ساده است، در همین خاموشیها و دورههای سکوت است که آنها فجیحترین جنایات خود را مرتکب میشوند.